وفا

وفا
آخرش بی وفایی می کنه و میره و تو تنها می مونی اونوقت یاد این حرف من می افتی که هرکی وفا کنه بی وفایی می بینه
این حرفهای دختری بود که به پسر روبروش میزد که توی رستوران میز کناری من نشسته بودن ، واقعا اینجوری بود ؟ هرکی وفا کنه بی وفایی میبینه ؟ برمیگردم به عقب یاد تمام وفا و بی وفایی خودم می افتم ، به نظرم حرفش قابل تعمیم می اومد فقط یه ایراد داشت ، بعضی ها هم هستن که فقط وفا می کنن و بعضی ها هم فقط بی وفایی ، یاد یکی از دوستای قدیمی می افتم که بعد از اینکه سری توی سرها درآورد و مقام گرفت جواب تلفن هیچ کدوم از دوستهای قدیمی رو نداد ، به نظرم شرایطه که باعث میشه که آدم ها به خودشون اجازه بی وفایی بدهند ، چرا باید جواب وفا بی وفایی باشه اگه ارتباط از پایه و اساس درست باشه ، دوستی که وقتی به مقام میرسه بی وفایی می کنه از همون اول هم ارزش دوستی نداشته ولی ذات واقعی آدم ها رو نمیشه شناخت تا وقتی جایگاه و ثروت و مقامی نداشته باشن ، پروژه ای کار میکردم یه آبدارچی داشت خیلی پسر آقایی بود یه روز ناراحت بود پرسیدم قاسم چرا ناراحتی گفت بعضی از مهندس ها که قبلا توی دفتر فنی بودن و باهام دوست بودن الان که مدیر شدن رفتارشون بامن عوض شده ، دلداریش ندادم چون این واقعیتی بود که تازه قاسم داشت تجربه اش می کرد ، این روزها روابط بر اساس منافع شکل میگیره ، اون زمان قاسم وظیفه نداشت به یه پرسنل دفتر فنی سرویس بده ولی سرویس دادن به مدیرها از وظایفش بود ، نمی دونم آدم ها کی متوجه بی وفایی های خودشون میشن و شاید هم اصلا هیچ وقت متوجه نشن ولی تمام آدم هایی که بی وفایی میبینن هیچ وقت فراموش نمی کنن حتی اگه خودشون بارها بی وفایی کرده باشن
دلم برای آدم هایی که همیشه وفا کردن و بی وفایی دیدن می سوزه
یاد این شعر می افتم و میگم دم شاعرش گرم که با بی وفایی هم خوش بوده
وفا کنیم و جفا کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن

یادگارخودم...