توهم دانستن

به نظر من یکی از بزرگترین دشمن هر انسانی بخشی از افکار اوست ، آنجایی که انسان متوهم از دانستن است ، آنجا که انسان می پندارد که خودش بهتر از هر کسی می تواند در خصوص موضوع های پیش آمده ، بهترین را تشخیص بدهد ، آنجا که انسان خود را بی نیاز از دانستن بیشتر می داند و داشته های خود را برای تشخیص درست از نادرست کافی می داند.

برای هر انسانی بسیار پیش آمده است که در مواقعی در زمان خواندن کتاب ، در زمان شنیدن موضوع یک بحث و یا اظهار نظری در خصوص یک اتفاق ، افکار خود را برتر از آنها می پندارد ، در این زمان انسان باید بداند که در گرداب توهم گرفتار آمده است.

روزگار بازی های فراوانی با انسانها دارد ، روزگار فراز و نشیب های متعددی در جریان زندگی در پیش پای انسانها قرار می دهد ، آنجا که موفقیت ها به حساب خود و شکست ها به حساب بدشانسی گذاشته می شود ، آغاز شروع توهم است.

افرادی که بنا بر قوانین نا نوشته از فراز روزگار بهره مند شده اند توهم بیشتری نسبت به دانستن و بی نیازی از مطالعات و شنیدن افکار دیگران دارند .

این توهم نیز مانند تمام توهم های دیگر دوره عمری دارد ، البته این دوره در افراد متفاوت است و بسیار بستگی به اطرافیان آن شخص دارد ، تجربه نشان داده است که اطرافیان در بروز این توهم بسیار تاثیر گذارند ، اطرافیانی که از روی جهالت و یا غرض نسبت به ایجاد توهم "خود بزرگ پنداری " در افراد دیگر می شوند که شاید از منافعی بهره مند گردند و یا از روی ضعف و جهالت مسبب بدبختی دیگران می شوند .

جهت درک این مطلب کافیست خود را در فضایی قرار دهید که یک دوره زمانی شما وارد جمعی هایی می شوید که به شما احترام بیش از اندازه معمول گذاشته می شود و حرفهایتان مورد تصدیق اطرافیان قرار می گیرد ، شما پس از گذشتن این دوره ( بدون متوجه شدن ) خود را شخص برتر دانسته و افکار خود را برتر از افکار دیگران می پندارید ، درجمع ها رشته سخن را بدست می گیرد و برای دیگران فکر می کنید و با اطمینان برای دیگران نسخه خواهید پیچید ، و این شروع یک مرگ تدریجی و دردآور است .

به این بینندشید چه کسانی و با چه هدف و یا سطحی از دانش نسبت به ترغیب و تایید شما اقدام می کنند .

به این بیندیشید زمانی که اطرافیانتان منافعشان پایان یابد و یا اطرافیان نادان شخصی دیگر را جایگزین شما در جمع نمایند .

به این بیندیشید که بر اساس همان اقبالی که موجب فراز شما شده است بدشانسی نصیب شما شود و دیگر حرفتان خریدار نداشته باشد.

به این بیندیشید که فرزندان شما هم دیگر بزرگ شده اند و به صرف بزرگتر بودن شما به حرفهای شما گوش نخواهند داد.

به این بیندیشید که با گذر زمان شما خواهید فهمید که چه تصمیمات اشتباهی گرفته اید و موجب چه مشکلاتی برای دیگران شده اید.

به این بیندیشید که آنجا شما دیگر از نظر شخصیتی مرده اید ، مرگی تدریجی و دردآور ...

دمی بیندیشید......

یادگارخودم...