کارِ درست

برای انجام کار درست هیچ دلیلی لازم نیست ، کار درست همیشه درسته و باید انجامش داد ، برای انجام ندادنش هم هیچ توجیهی قابل قبول نیست ، وقتی کسی در حقت بدی کرد کار درست رو فقط خودت می دونی چیه ، کسی نمی تونه بهت بگه کار درست چیه ، اینکه باید مقابله به مثل کنی ، اینکه باید بزاری بری یا اینکه ببخشی فرقی نمی کنه ، چون کار درست اونیکه خودت بهش میرسی و قطعا درسته ، اگه اون زمان کاری که می دونی و بهش رسیدی درسته انجام ندی همیشه به خودت بدهکار می مونی و خودت رو سرزنش می کنی و نمی بخشی 
شاید بعد ها به این فکر کنی که شاید کار درست چیز دیگه ای بوده و واقعا هم همینطور باشه ولی افسوسی نیست چون اون لحظه بر اساس تشخیص و عقلت اون کار رو درست تشخیص دادی 
اگه توی زندگی در مورد هر موضوعی که باید تصمیم بگیری اول تصمیم بگیری و ازش فرار نکنی و دوم تصمیم درستی رو که بهش میرسی رو انجام بدی در آینده آرامش خواهی داشت 
ما خیلی موضوع ها رو که باید درباره اش تصمیم بگیریم رو ازش فرار می کنیم یا پشت گوش میندازیم که بعدها افسوس می خوریم ، این موضوع درباره خیلی چیزها صادقه ، از مسائل عاطفی گرفته تا مسائل مالی و اجتماعی ، اگه توی زمان خودش به کسی علاقه داشته باشی و دنبالش نری یا وقتی باید توی زمان درست خریدی رو انجام بدی و یا پس اندازی برای خودت داشته باشی و یا سراغی از دوستات بگیری و یا بچه ات رو بغل کنی و باهاش بازی کنی و یا به پدر و مادرت خدمتی کنی رو انجام ندی بعدها باید با فکر انجام ندادنش عمری افسوس بخوری مخصوصا که اگه بعدها فرصت دوباره ای برای انجام نداشته باشی 
آدم ها باهم متفاوت هستن ، بعضی ها توی زندگیشون فرصت دوباره ای بهشون داده میشه ولی بعضی ها نه ، شاید یه نفر یه بار تصمیم اشتباه بگیره و ورشکست بشه و دیگه فرصت بلند شدن نداشته باشه ، شاید یه نفر یه بار فرصت عاشق شدن رو داشته باشه و دیگه فرصتش پیش نیاد و برای بعضی ها هم برعکس دوباره فرصت جبران توی این مسائل رو داشته باشه ولی بعضی از کارها برای همه فرصتش اگه از دست بره دیگه قابل جبران نیست مثل بازی کردن با بچه ای که وقتی بزرگ بشه دیگه فرصتش نیست.
حالا خارج از اینکه جریان زندگی و بخت و اقبال آدم ها باهم فرق داره ، به نظر من برای اینکه کمترین افسوس را داشته باشیم باید در زمان درست تصمیم درست رو گرفت و انجام داد و حساب و کتاب و تاخیر رو کنار گذاشت

یادگارخودم...